Pages

Wednesday, March 29, 2017

ဆႏၵႏွင့္ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ေစဖုိ႔


ဆႏၵႏွင့္ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ေစဖုိ႔

လူ႔ေဘာင္ေလာကတြင္ ေပ်ာ္ရာမွာမေနရ၊ ေလ်ာ္ရာမွာေနရ ဟူေသာ စကားအတုိင္း အခ်ဳိ႕ေသာသူတုိ႔သည္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အလုိ႔ငွာ သင့္ေလ်ာ္ရာ အလုပ္တစ္ခုကုိ လုပ္ကိုင္ေနၾက ရစဥ္မွာပင္ မိမိဝါသနာပါသည့္ အျခားအလုပ္ တစ္ခုကို လုပ္ကိုင္ေနတတ္ ၾကသည္။

ျမန္မာရာဇဝင္၌ အမတ္ႀကီး ဘုိးရာဇာ ၏ မူလပင္ရင္း အလုပ္မွာ လယ္သမားျဖစ္သည္။ အကယ္၍ စာတုိေပစ ကေလးမ်ားကို စုေဆာင္းရွာေဖြ မွတ္သားတတ္သည့္ ဝါသနာမရွိခဲ့လွ်င္ အျခားေသာ လယ္သမားအေပါင္း တုိ႔ကဲ့သုိ႔ပင္ လယ္ယာထြန္ယက္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေသာ လယ္သမား တစ္ေယာက္အျဖစ္ႏွင့္သာ ကြယ္လြန္သြား၍ ယခုကဲ့သုိ႔ အစဥ္အဆက္ ပညာရွိအမတ္ႀကီး ဘုိးရာဇာ ဟူ၍ ဥဒါန္းေမာ္ကြန္း တင္ၾကရမည္ မဟုတ္ေပ။

လူတုိ႔ သေဘာသဘာဝသည္ သူတစ္ပါးကုိျမင္လွ်င္ အားက်ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိၾကသည္။ အမတ္ႀကီး ဘုိးရာဇာကို မသိမမီလုိက္ ေသာ္လည္း ျမန္မာရာဇဝင္တြင္ အထင္အရွားရွိၿပီး ျဖစ္သည္။ မိမိတို႔ မ်က္ေမွာက္မွာပင္ ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားသူမ်ား ရွိၾကသည္ကုိ သတိမထားဘဲ အားက်အတုယူရန ္ေႏွာင့္ေႏွးေနၾကသူက အမ်ားစု ျဖစ္သည္။

သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ျမတ္တုိ႔ လူအမ်ားၾကည္ညိဳ ေလးစားၾကသည္ ကုိျမင္ေသာ္ ထုိသူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ျမတ္တုိ႔ကုိ အားက်သည္။ ပညာတတ္ပုဂၢိဳလ္ တုိ႔ကိုျမင္ေသာ္ အားက်သည္။ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူကုိ ျမင္ေသာ္ အားက်သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ျမတ္ ျဖစ္ေအာင္ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈ၊ ပညာတတ္တစ္ဦး ျဖစ္ေအာင္ သင္ယူေလ့လာ မွတ္သားမႈ၊ ပစၥည္းဥစၥာ ၾကြယ္ဝ ခ်မ္းသာေအာင္ အားထုတ္မႈ တုိ႔ကိုကား သိေအာင္ မႀကိဳးစားျခင္း ေၾကာင့္ ဆႏၵႏွင့္ဘဝ တစ္ထပ္တည္း မက်ျဖစ္ေနၾက ရသည္။ ဆႏၵႏွင့္ဘဝ တစ္ထပ္တည္း မက်ေသာအခါ မိမိကိုယ္မိမိ အားမလုိအားမရ ျဖစ္ျခင္း၊ သူတစ္ပါးအေပၚ ျငဴစူျခင္းတုိ႔ ျဖစ္လာတတ္ ၾကသည္။ 

အလုပ္သဘာဝခ်င္း တူေသာ္ျငားလည္း မိမိလုပ္ေနရသည့္ အလုပ္ထက္ အျခားသူမ်ား လုပ္ေနရသည့္ အလုပ္ကို အားက်ေန တတ္သည္။

ဤသုိ႔ ျဖစ္တတ္သည့္ သဘာဝႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ မွတ္သားဖြယ္ ဒ႑ာရီဝတၴဳတစ္ရပ္ ရွိသည္။ ေရွးသေရာအခါ ျမည္းတစ္ေကာင္ႏွင့္ လားတစ္ေကာင္ တုိ႔သည္ ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကုိ ျဖတ္ကူးၾကသည္။ ျမည္းေက်ာကုန္း ေပၚ၌ သုိးေမြးထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ပါလ်က္ လားေက်ာကုန္း ေပၚတြင္ ဆားထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ပါသည္။ ေခ်ာင္းတြင္းမွ စီးဆင္းေနေသာ ေရကုိကူး၍ ျဖတ္သန္းၾကရာ လားေက်ာကုန္း ေပၚမွ ဆားထုပ္ကုိ ေရထိေသာေၾကာင့္ ဆားမ်ား အရည္ေပ်ာ္ကုန္ သျဖင့္ ဝန္ထုပ္မ်ားစြာ ေပါ့သြားသည္။ ေခ်ာင္းကမ္းေပၚသို႔ ေရာက္ၾကေသာအခါ လားက မိမိဝန္ထုပ္ ေရစုိသျဖင့္ ေပါ့သြားေၾကာင္း ျမည္းကုိ ေျပာေသာအခါ ျမည္းက မိမိဝန္ထုပ္ကို ဤသုိ႔ေရစုိလွ်င္ ေပါ့သြားမည္ဟု ေတြးမိၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကို ျဖတ္သန္း ရေသာအခါ ေရစိုေအာင္ ျပဳေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ျမည္းေက်ာကုန္းမွ ဝန္ထုပ္သည္ ေပါ့မသြားဘဲ သုိးေမြးတုိ႔ကို ေရစုိသည္ႏွင့္အမွ် ပုိ၍ေလးလာ ေသာေၾကာင့္ ခရီးမဆက္ႏုိင္ ေတာ့ေသာ ျမည္းမွာ လဲက်သြားရသည္။ သူတစ္ပါးကုိ အားက်သည္ ဆုိရာဝယ္ အရာရာတုိင္း မသင့္ေၾကာင္း ဥပမာျဖစ္သည္။

သဘာဝအေလ်ာက္ စီးဆင္းေသာ ျမစ္ေခ်ာင္း စသည္တုိ႔သည္ ျမစ္ဖ်ားမွ ျမစ္ဝသုိ႔ တုိင္ေအာင္ စီးဆင္းရာ၌ သာယာညီၫြတ္စြာ စီးဆင္းၾကသည္ မဟုတ္ဘဲ ေျမညီ၍ ေရစီးသာသည့္ အခါသာလ်က္ ေျမၾကမ္း၍ ေရၾကမ္းသည့္ အခါၾကမ္းလ်က္ အလုိက္အထိုက္ စီးဆင္းၾကသည္။ ထုိသုိ႔စီးဆင္းၾကရာ၌ ေျမျပင္ညီၫြတ္ ျပန္႔က်ယ္၍ သြားရာခရီး ေခ်ာင္ခ်ိေသာ အခါမ်ား၌ ေရစီးလွ်င္ လႈိင္းဂယက္ မထမၾကြ ျဖည္းညင္းစြာ စီးဆင္းၾကသည္။ ျမစ္ေၾကာင္းက်ဥ္း၍ ေျမမညီမၫြတ္ ျဖစ္ကာ ေက်ာက္စြန္းအငူတုိ႔ ခုခံေနေသာ အခါမူကား ေရဟုန္ျပင္းထန္ လႈိင္းဂယက္ထၾကြ ခုန္ပ်ံအသံႀကီးစြာ ျပဳလ်က္ စီးဆင္းၾကသည္။ ဤျမစ္ေခ်ာင္းတုိ႔ စီးဆင္းပုံသည္ လူတုိ႔ဘဝအတြက္ မွတ္သား ႏွလုံးသြင္းဖြယ္ရာ ဥပမာမ်ားျဖစ္သည္။

လူတုိ႔ဘဝတြင္ ကာလေဒသ မညီၫြတ္ အက်ပ္အတည္းႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္ေသာ အခါ သာယာေအးျမစြာ ႏွင့္မျဖစ္ဘဲ ႀကိဳးႀကိဳးကုတ္ကုတ္ အားထုတ္ႏုိင္ၾကမွ သာလွ်င္ လုိရာပန္းတုိင္သုိ႔ ေပါက္ေရာက္ ေအာင္ျမင္ေနႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ လူတုိ႔သည္ လုံ႔လဝီရိယ စုိက္ထုတ္မႈ အားနည္းကာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထုိင္လုိေသာ ဆႏၵ ျပင္းျပမႈေၾကာင့္ လုိရာခရီးသုိ႔ မေပါက္မေရာက္ ရွိတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူတုိ႔ ေလာကႀကီးသည္ တစ္သမတ္တည္း ညီၫြတ္မႈ မရွိသည့္ သဘာဝကို သတိျပဳလ်က္ ျမစ္ေခ်ာင္းတုိ႔ စီးဆင္းပုံကို ဥပမာျပဳ၍ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ ၾကရန္ ၫႊန္ျပထားၾကသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဆႏၵႏွင့္ဘဝ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ေစရန္မွာ သူတကာထက္ပုိ၍ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္း ၾကရန္လုိသကဲ့သုိ႔ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္မႈသည္လည္း ေလာကသဘာဝႏွင့္ ကိုက္ညီၾကမွသာ အက်ဳိးထူး ရရွိႏုိင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

ျမ၀တီေန႔စဥ္သတင္းစာ ၊ စာ(၂)

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...