" ပန္းမခူးရ "
သဘာ၀က
မူလျဖစ္စဥ္ ၊ ႐ုိး၍ယဥ္၏
ယဥ္၍လွပ ၊ ၾကည္ႏူးရ၏။
သဘာ၀က ၊ ေလာကကုိ ခင္
ခင္၍စာနာ ၊ ေဖးကူပါ၏။
သဘာ၀က ၊ မေဖာက္မျပန္
ေမွာက္လွန္ေျပာင္းလဲ ၊ မရွိဘဲကုိ
ေလာကကုိမွီ ၊ တည္ၾကည္မွန္စြာ
တံု႔ျပန္ပါသည္။
မုိး ... ရြာခ်ိန္ ... ရြာ
ေန ... သာခ်ိန္ ... ပူ
ႏွင္းျမဴေ၀က် ၊ သူ႔ကာလမွာ
သူ႔တာ၀န္ထမ္း မပ်က္ခဲ့။
သဘာ၀နဲ႔ အလွစံုလင္
မိခင္ေျမမွာ ရွိေနပါလ်က္
လူတုိ႔လက္ျဖင့္ ပ်က္သင့္သလား။
အလွမျမင္ ၊ အယဥ္မသိ
အရွိကုိဖံုး ၊ အသိ႐ႈံးမွာ
နစ္နာေနၾက ၊ လစ္ဟာခ်ိဳ႕ယြင္း
အသိကင္းစြာ ၊ မာနအတၱ
မွ်ေပါင္းစပ္ၿပီး ၊ လူ႔ခရီးဘ၀
တစ္ခဏသာဖုိ႔ ၊ ကြက္ေက်ာ္ျမင္
ထာ၀ရ ငါတုိ႔ကမၻာ အလွမဖ်က္ေစခ်င္။
၀န္းက်င္ဖ်က္ဆီး
အုိဇုန္းလႊာႀကီးေပါက္
ခန္းေျခာက္ေျမလႊာ ၊ မုိးရြာေရႀကီး
ေတာႀကီး ေတာင္ေပ်ာက္
စမ္းေပ်ာက္ မုိးေခါင္ လွ်ိဳေျမာင္ ကြယ္ေပ်ာက္။
ေပါက္မည့္ ပန္း မပြင့္
ပြင့္သည့္ ပန္း မလန္း
လန္းသည့္ ပန္း မေမႊး
ေမႊးသည့္ ပန္း ေၾကြႏြမ္း
စခန္းလူ႔ရြာ
လူသာဖ်က္၍ ပ်က္သင့္သလား။
ေၾသာ္ ... ကမၻာ့ရြာ အလွသာဖုိ႔
ဘ၀တာ မမုိက္ပါနဲ႔
ဆင္ျခင္ၾက
ပန္းေတြ မခူးရ ။ ။
( ၿခိမ့္ႏုိင္ )
( ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ထုတ္ ျမ၀တီရသစံုမဂၢဇင္း ကဗ်ာက႑ )
No comments:
Post a Comment